Het Mirdansymbool

Het platform is de brug tussen leegte en leefwereld. Maar dan? Hoe gebruik je het platform? Hoe geef je zin en betekenis aan de steeds veranderende leefwereld?

​Kwetsbaarheid


De vier woorden van het platform proberen op een eerlijke manier te kijken naar hoe het leven is in plaats van hoe het zou moeten zijn. Het loopt niet weg van zinloosheid, maar ook niet van het verlangen naar zin in de dagelijkse leefwereld. Het loopt niet weg van de schijnbare onmogelijkheden om de leefwereld te koppelen aan de leegte.

De vier woorden van het platform laten zien dat we maar weinig begrijpen van de wereld en ons leven. Ze tonen ons een gelaagde, complexe wereld. Zonder definitieve antwoorden en oplossingen.

Waarin het begrijpelijk wordt dat het leven moeilijk kan zijn.

De vier woorden geven geen bescherming tegen de moeilijkheden, integendeel, ze leggen de moeilijkheden bloot.

Ze tonen ons onze kwetsbaarheid.

In mu ervaren we alles van ons leven, ongefilterd, ongepolijst. Pu toont ons dat ons verstand ons maar beperkt kan beschermen. Osmo toont ons al helemaal hoe weinig invloed we hebben op wat we gaan meemaken. Alleen marzoek is een beperkte troost. We bestáán, in een onkenbare wereld. En we ervaren het. En we hebben allerlei verlangens en wensen in dat bestaan.

Het mirdansymbool toont ons de wereld, gezien vanuit de leefwereld. De vier woorden doen dat vanuit de leegte. Een ander perspectief. Met de poort als brug.

Het mirdansymbool bestaat uit vier elementen.

Een haak, 2 rechte lijnen en een cirkel. De haak staat voor de kwetsbaarheid.

Ik denk niet dat we om kwetsbaarheid heen kunnen. Er is te veel pu om kwetsbaarheid te ontkennen.

Ik denk dat veel denkwijzen en religies proberen een oplossing te vinden voor onze kwetsbaarheid. Wij, het bijzondere dier, die zoveel kan, zal toch uiteindelijk wel de pijn kunnen oplossen die we ervaren? En de angst wegnemen? En als het niet in dit leven is, dan toch wel hierna?

Zolang er nog zoveel pu is, denk ik niet dat dat gaat gebeuren.
Ik denk ook dat dat de reden is dat pu als begrip niet eerder is ontstaan. Het toont onze kwetsbaarheid, terwijl we als mensheid het idee hadden dat we die konden overwinnen.

Maar ik denk dat het nu wél nodig is.

De Mirdan-filosofie kijkt eerst naar wat er is en niet naar wat wat er zou moeten zijn. Pu helpt ons bij het zien welke kennis er is en welk niet-weten er is.

We hebben met onze vooruitgang problemen veroorzaakt die zo complex zijn, dat ze niet simpelweg met meer kennis zijn op te lossen. Wanneer vroeger je vijand een beter wapen had, kon je met meer kennis een nog beter wapen maken. Nu, als je vijand atoomwapens heeft, heeft meer kennis maar beperkte invloed op de dreiging. Wanneer je klimaatverandering wil aanpakken, zijn we nu zo machtig dat we erg veel middelen tot onze beschikking hebben. Maar als die middelen erger blijken dan de kwaal, snijden we onszelf en volgende generaties diep in de vingers. We zullen oog moeten hebben voor pu, om zo zo verstandig mogelijke besluiten te maken over wereldwijde maatregelen.

Juist door onze toegenomen macht, is het besef dat we kwetsbaar zijn ten opzichte van wat pu is bij onze ingrepen, van groot belang.

Uiteraard zijn we ook simpelweg kwetsbaar ten opzichte van het leven zelf. Wanneer en hoe we ziek worden en doodgaan, pu. Dat is kwetsbaarheid.

​Doorstroming

Ik denk dat pu en daarmee kwetsbaarheid ervoor kan zorgen dat we anders om leren gaan met onze emoties.

Angst en pijn worden nog steeds gezien als iets wat niet nodig zou moeten zijn. Als je al bang bent, doe je iets niet goed, of ben je irrationeel. Pu laat zien dat angst rationeel is. Onze kwetsbaarheid maakt angst terecht. Hetzelfde geldt voor (existentiële) pijn. En voor andere negatieve ervaringen, zoals twijfel en schuld.

Wat als we al die gevoelens niet meer blokkeren als ongewenst of onredelijk? Kun je angst en pijn laten doorstromen? Erkennen dat ze er zijn, zonder proberen ze per se tegen te houden?

Uiteraard wil je pijn verminderen. Ook als je angst concreet wordt veroorzaakt door een onveilige situatie die je kunt vermijden, hou ik je niet tegen. Maar ik heb het over de angst die we altijd wel hebben, voor de gezondheid van je naasten, voor de toekomst. Net als de pijn en het schuldgevoel die het leven je geeft.

Wanneer je ziet dat veel ‘redenen’ die we verzinnen om angst tegen te houden, niet kloppen, wellicht pu zijn, dan is er geen middel meer om het tegen te houden. In eerste instantie overspoelt de angst je dan en wordt groter dan je ooit gedacht en zelfs gevreesd hebt.

Daarna wordt het vanzelfsprekend, altijd en overal aanwezig. Maar het valt minder op. Het zet je leven niet vast.

Hetzelfde geldt voor existentiële pijn en schuldgevoel. Wanneer je de belemmeringen ertegen weghaalt, dan doet het eerst veel pijn, daarna stroom het door. Wordt het onderdeel van je hele mu.

De haak laat zien dat het leven niet te temmen is, de pijn blijft en de angst ook. Met het mirdansymbool kijk je het leven recht in de ogen en regelmatig doet het zeer.


 

​Levensdrang

Behalve kwetsbaarheid ervaren we nog wel meer in de leefwereld. Als we alleen maar kwetsbaarheid en nare dingen zouden ervaren, dan zouden we wel in een hoekje gaan zitten wachten tot het voorbij is.

​Willen

Maar, we willen van alles. En we verlangen, en we eisen. We moeten leven, vaak van onze geest, maar bijna altijd van ons lichaam. Levensdrang heet de ruigste van onze wilservaringen.

Levensdrang is de eerste lijn in het mirdansymbool.

Levensdrang is een enorme kracht. Datgene dat ons opricht, wanneer we in een hoek geslagen zijn door de kwetsbaarheid.

In de schaduw van levensdrang is er van alles dat we ook willen en nodig hebben. Van sex tot auto’s tot wereldvrede. Wat jij nodig hebt in dit leven, dat komt voort uit jouw marzoek. Uiteindelijk een mysterieus verlangen, waar je niet om gevraagd hebt. Alle wensen, alle verlangens, alle actieve veranderende krachten in jezelf, die horen bij de eerste lijn, bij levensdrang.

Samen vormen kwetsbaarheid en levensdrang een levenssymbool.

p>Als een krom en een recht been, strompelen ze door het leven. Kwetsbaarheid, pijn, ellende, onder andere omdat er zoveel pu is en we zo weinig begrijpen. En levensdrang, levenslust, levensvreugd, omdat onze marzoek dat ons geeft. De kracht om door te gaan, de kracht om te willen, om wat van het leven te maken, om weer op te staan. Een wild koppel. Osmo die van alles laat gebeuren in mu, goeie dingen, slechte dingen. Marzoek die van allerlei verlangens toevoegt aan mu, de actieve, veranderende krachten. Ongeremd, levend, ruig. Dat is de combinatie kwetsbaarheid en levensdrang. Het eeuwige levensspel. En de kwetsbaarheid wint, door de dood. Of toch niet? Door kinderen of door kunst of een boek dat je nalaat? Of door simpelweg bestaan te hebben.

​Waarde

Wanneer we alleen maar kwetsbaar waren en er geen levensdrang was, zouden we ons laten opeten door vleeseters, bacteriën, noem maar op, we zouden geen waarde ervaren. Als we we onkwetsbaar waren, zou ons leven ook geen waarde hebben. Dat wat je wil hebben, maar niet hebt, of dat wat je tegen je wil kwijt kan raken, heeft waarde. Levensdrang in combinatie met kwetsbaarheid creëert de waarde.

We kunnen ons levensdrang onderdrukken met onze geest. Zeker wanneer je met je geest in de leegte bent, kan de zinloosheid zo overweldigend zijn dat je de levensdrang niet meer ervaart.

Pu kan er voor zorgen dat je ziet hoe beperkt je verstand is. Mu laat je alles ervaren. Osmo laat zien dat je sowieso niet bij DE waarheid komt, dus ook niet bij de externe, échte zin. En marzoek geeft toegang tot de dierlijke verlangens, de lust, de zin ín het leven. Marzoek geeft ons ook de mogelijkheid om woorden te maken en om daarmee betekenis te géven aan onze ervaringen. De vier woorden geven ons zo toegang tot onze zín en zingeving, de innerlijke variant, die schreeuwt om naar buiten te komen. Juist ook als we rationeel in de leegte zitten en de zin vanuit objectief perspectief niet meer zien.

​Kadans


Kwetsbaarheid en levensdrang samen zijn wild. Ze slepen je van het ene uiterste naar het andere. Ik denk dat we allemaal streven naar een beetje grip op ons leven. Dat je enigszins begrijpt wie je zelf bent en wat je van je leven kan verwachten. Wanneer dat lukt ben je meer in kadans. Dan kun je de gebeurtenissen in je leven aan.

Kadans staat voor een denkwijze die bij je past, de aanhaking van het verstand op de kwetsbaarheid en levensdrang. Waarbij je je eigen woorden kiest om die denkwijze te vormen. Wanneer dat lukt kun je de heftigheid van het leven mentaal ondersteunen. Streven naar kadans is streven om grip te krijgen op de heftigheid van het leven. Streven om de leegte te combineren met de leefwereld. Streven naar het betekenis kunnen geven aan de gebeurtenissen in het leven. Voor mij hebben de 4 woorden van het platform te maken met kadans: streven naar grip krijgen.

Ieder heeft zijn eigen marzoek, zijn eigen lichaam, wensen, verlangens, levenstaken. Ieder heeft zijn eigen mu. Ieder maakt hele andere dingen mee, vanuit osmo. Ieder heeft eigen ervaringen, een eigen waarneming, eigen levenskracht, eigen vaardigheden.

Kwetsbaarheid en levensdrang geven een onbeheerste mu, ongeregeld, onvoorspelbaar. Mensen streven naar het enigszins begrijpen van wat ze meemaken, enigszins voorspelbaar maken. Ze streven naar een bepaalde kadans in hun mu.

Een aantal verhalen, of liederen, of levensfilosofieën die het leven voor hen grip geven. Wanneer je enige kadans ervaart, wordt het leven draaglijker, fijner. Wanneer je een mentale structuur hebt die je leven begrijpelijk maakt, inzichtelijk, dan heb je meer grip op je leven. Dan heb je grip op de gebeurtenissen in mu.

Wanneer je vanuit osmo iets heel anders meemaakt, dan je ooit eerder hebt meegemaakt, dan verandert mu weer van een kadans in een onbegrijpelijke soep. Wanneer je dan weer streeft naar nieuw begrip en een nieuw verhaal, een nieuw lied toevoegt aan je repertoire, dan wordt je verzameling rijker. Dan kun je ook in deze situatie weer enige kadans bereiken.

Het gaat er om of het je lukt via karzoe en het protowoord, met je woorden grip te krijgen op de gebeurtenissen in mu, om betekenis te kunnen geven aan wat je meemaakt en wie je bent. Wanneer dat lukt, dan is er een kadans in je mu, dan kun je meevoeren op de gebeurtenissen die de kwetsbaarheid en je levensdrang veroorzaken.

Wanneer je die grip kwijt raakt, dan kun je je woorden anders ordenen. Een andere beeld vormen van hoe je denkt dat de wereld werkt en wat je er kan verwachten.

Daarnaast kan je ook woorden een andere betekenis geven. En kun je de gebeurtenissen in je leven een andere betekenis geven. En een andere zin. Net zo lang tot je filosofie en je woorden weer overeenstemmen met jou en je leven. Tot je filosofie weer in kadans is.

Wanneer je kinderen krijgt, krijgt het woord ‘kind’ voor jou een andere betekenis. Net als het woord ‘ouder’. Wanneer je een ernstige ziekte krijgt, krijgt het woord ‘gezondheid’ een andere invulling. De betekenis van woorden volgt op wat je meemaakt, verandert mee met mu.

De momenten dat ik kadans ervaar, leg ik vertrouwen in marzoek, dat ik, wanneer ik maar zorgvuldig let op al mijn ervaringen in mu, de keuzes kan maken die zo goed mogelijk aansluiten bij mijn persoonlijke verlangens, mijn persoonlijke levensopdracht in combinatie met de wereld waarin ik terecht ben gekomen.

​Bloei

Wanneer je enige grip hebt, enige kadans ervaart, hoe tijdelijk ook, op de gebeurtenissen in mu. Wanneer die ondersteunt worden door concepten in de leegte, dan zijn er moment waarop je denkt: ik kan verder kijken. Ik heb een filosofische basis, ik kan streven naar bloei. Bloei is zoveel mogelijk jouw persoonlijke opdracht uit marzoek vervullen. Dat klinkt egoistisch wellicht. Maar voor veel mensen is dat helemaal niet zo. Veel mensen worden vervuld door het van betekenis kunnen zijn voor anderen of voor de samenleving. Streven naar persoonlijke bloei uit zich vaak door het streven naar bloei van anderen, van je gezin, van de wijk, de samenleving, de aarde, de mensheid.

Bloei maakt het mirdansymbool compleet.

Wanneer je bloeit, dan weet je dat vaak niet op het moment zelf. Pas achteraf merk je: toen zat ik zo goed in mijn vel. Toen klopte het. Bloei kan ook onder zware omstandigheden zijn.

Bloei is vaak iets dat maar tijdelijk is. Dan val je weer in kadans, of in levensdrang, of zelfs enkel in kwetsbaarheid, of in de leegte.

Bij bloei heb je niet alleen de wereld betekenis gegeven via je eigen woorden, maar heb je even het gevoel dat jij van betekenis bent. Dat je iets hebt kunnen bijdragen.

Voor bloei heb je een kloppende filosofie nodig. Één die past bij jou. Bij bloei hoort kwetsbaarheid, de bloei is iets wat veroverd wordt op die kwetsbaarheid. De schoonheid van de bloei is enkel nodig vanwege kwetsbaarheid. Het komt voort uit levensdrang. En bloei kan maar moeilijk zonder kadans.

Het innerlijk verlangen naar bloei, nóg een geschenk van marzoek, trekt aan het protowoord en karzoe, om betekenis te geven aan de gebeurtenissen in mu.
Waar de leegte geen antwoorden geeft en geen betekenis heeft, trekt ons mysterieuze verlangen naar persoonlijke bloei, aan ons hele mentale systeem om die betekenis wél te zien en wél te geven.

Verlangen naar bloei zorgt ervoor dat we kadans nodig hebben, een enigszins kloppende filosofie, dat we levensdrang temmen, dat we kwetsbaarheid aankunnen. Verlangen naar bloei laat ons betekenis geven aan de ervaringen in mu. Verlangen naar bloei creëert een platform in de leegte en laat ons in de leegte bestaan.

En dat verlangen is niet rationeel, is niet begrijpbaar, is nauwelijks hanteerbaar. Enkel op te merken en te volgen. Verlangen naar bloei trekt aan onze betekenisgevende mogelijkheden en onthult betekenis aan ons.

In de leegte is een aanwezigheid. Het is een wezen die naar bloei verlangt, ook al weet ie niet hoe en wat. Vanuit dat verlangen ontstaat het platform in de leegte, waardoor het in de leefwereld kan bestaan. In de leefwereld ziet het de kwetsbaarheid, de levensdrang. Het streeft naar kadans in de woorden en concepten, als basis voor de bloei. Dan kan het de bloei beginnen.

Wanneer we het mirdansymbool toevoegen aan de grote Mirdan-afbeelding krijg je

De leegte, de 4 woorden, de poort, het leven en het mirdansymbool.