Pijlers

Er lijken veel soorten leegte te zijn. Een rustige plek in jezelf, even geen gedoe. Een existentiële afgrond. Eenzaamheid kan een gevoel van leegte geven.

Heel veel culturen kennen een oerleegte. Of een oerchaos, wat in zijn gebrek aan structuur, verwant lijkt. Misschien is dat wel vergelijkbaar met deze leegte.

Ik heb ervaringen met ‘het niks’, ‘de ruimtelijke leegte’ en ‘de flardenleegte’.

‘Het niks’ is een ervaring zonder tijd, zonder ruimte, zonder woorden. Zo weinig dat er nauwelijks een ervaring is.

‘De ruimtelijke leegte’ lijkt op ‘het niks’, maar dan is er wél een besef van een hele grote leegte. Groot genoeg om er in te zweven en geen einde te zien.

‘De flardenleegte’ lijkt op de ‘ruimtelijke leegte’, maar er komen flarden in voor. Gedachten, beelden, gevoelens. Maar geen ervan heeft grip, ze komen en ze gaan. De flardenleegte is de plek waar vroeger structuren werden opgebouwd met mijn verstand, toen mijn geloof in God en de rede er nog waren.

De leegtes gaan in elkaar over. Een flard kan weer weggaan waardoor de ‘ruimtelijke leegte’ overblijft. Je kan ook vanaf al die leegtes terugkeren in je lichaam, al dan niet met woorden erbij.

Maar goed, mijn wezen vroeg om weer wat structuur in de flardenleegte. Die ook de leegte(s) erkend, want dat voelt als een plek die altijd weer terugkomt. En waar ik me thuis ben gaan voelen.

Hoe wanhopig je ook bent, als het je lukt de leegte te laten zijn, heb je altijd een plek waar je naar toe kan. De leegte is er altijd, soms een beetje verborgen. Maar dan kijk je tussen de kieren en daar is ie weer.

En opeens, uit het niks, waren er de woorden. Pu, mu, osmo, marzoek. Vreemde woorden, alsof ze uit een andere tijd komen of een heel andere plek. Maar ze waren er.

​Platform

Ze zweven in de leegte. En ik heb ze langzaam leren kennen. Ze hebben een definitie gekregen en een symbool.

Ze zijn los van elkaar te gebruiken, maar ze hebben ook met elkaar te maken. Ze vormen een verbinding met elkaar. Ze vormen samen een soort platform in de leegte, een ruimtevlot. Deze nieuwe woorden, deze pijlers van het platform, zijn er niet om de leegte te verdrijven, maar om er mee om te kunnen gaan.

Op het platform kon ik andere woorden en beelden stapelen, die mijn geest structureerden. Zonder dat ze als de flarden in de leegte enkel komen en gaan.

Op deze manier blijft de leegte. Ik kon er contact mee. houden Maar ik kon tegelijkertijd in de leegte een structuur bouwen. De vier woorden waren er zo maar. Ik had ze wel weg kunnen laten gaan. Maar ze boden in samenhang met elkaar wat stevigheid.

Ik kon nu vanuit de zinloosheid van de leegte, via het platform, soms zin geven aan de gebeurtenissen uit het dagelijks leven. Op mijn persoonlijke manier.

Je kan, als je net zo’n platform zou hebben, het hele platform ook zo weer wegdenken en dan ben je onmiddellijk weer in de leegte, waar er geen grip is en de kloof met het dagelijks leven weer immens is. Maar als je dagelijks leven ondersteuning vraagt vanuit je innerlijke wereld, dan komen de woorden die de pijlers van het platform vormen al gauw weer terug, bij mij althans.

Het platform is een hulpmiddel, die vaak handig is, soms niet.

De vier woorden vertegenwoordigen geen waarheid, maar het zijn persoonlijke hulpmiddelen om de leegte te kunnen combineren met de leefwereld.
De vier woorden staan als stippen in de Mirdan-afbeelding: